Δυσκολη η Αθήνα και δεν είναι για όλους

Δύσκολο το κρύο και δεν είναι για μας

Κατεβαίνω τον πεζόδρομο Ορλώφ και Βεΐκου

Λέει λίγο ακόμα, λέω μη το τραβάς 

 

Κατέβηκε η ομίχλη χαμηλά και δε βλέπω 

Κατεβαίνω από τις σκάλες με τα φώτα κλειστά 

Είμαι στον αυτόματο αλλά ακόμα αντέχω 

Με κοφτή αναπνοή και τα δόντια σφιχτά 

***

Είναι μυρωδιά που μυρίζει βαριά 

Είναι γήινη μελωδία που αντηχεί απαλά 

Απλώνεται και κάθεται σαν χιόνι στη γη

Φέρνει μούδιασμα από έρωτα σε νου και καρδιά 

Μου λύνονται τα νεύρα και αρχίζω ξανά 

Κάνω βόλτα στον πλανήτη και κοιμάμαι βαριά 

Θα ξανάρθω και αν δε θέλεις τότε πες μου να φύγω 

Θα ξανάρθω και αν δε θέλεις τότε φεύγω ξανά 

***